امام ( ع ) از ديوار به قضاى خدا عزّ و جلّ بوده است . يكى از اشخاص براى من چنين حكايت كرد : در كنار خيابان به انتظار يافتن يك تاكسى بودم كه مرا به نقطهء معينى در يكى از پايتختهاى جهان برساند ، و ناگهان يك تاكسى در كنار من توقف كرد ولى راننده از اين كه من بر جايگاه نشستن پيشين اتومبيل بنشينم مانع شد ، و من هم از همين روى از سوار شدن به آن چشم پوشيدم و به ماشين ديگرى سوار شدم و پس از كمى حركت متوجه شدم كه مردمان در پيرامون ماشينى آسيب ديده جمع شده‌اند ، و چون براى خبر گيرى پياده شدم ، همان تاكسى را كه بر آن سوار نشده بودم مشاهده كردم كه دچار تصادف شده و ماشين از ميان رفته و راننده و كسى كه در كنار او نشسته بود به هلاكت رسيده بودند . . . پس قدر طبيعى براى آن شخص اين بود كه بايد بميرد ، ولى چون قضا دخالت كند وضع تغيير مىپذيرد و آن انسان نجات پيدا مىكند . امثال اين داستانها و حوادث فراوان در زندگى روزانهء ما تكرار مىشود ، و ما با آنها زندگى مىكنيم يا خبر آنها را مىشنويم ، ولى بدان مىماند كه چيزى نمىبينيم و عبرت نمىگيريم . و در اين سوره مركزيتى براى اين فهم ( كه در جهان دستى غيبى در كار است كه به تدبير امور آن مىپردازد ) وجود دارد ، و اين بدان معنى نيست كه تنها آن دست غيبى همه كارها را مستقيما انجام مىدهد ، و اين كه نظامى در زندگى وجود ندارد ، هرگز چنين نيست . . . حتما نظامى وجود دارد ، ولى كسى نيز هست كه آن را به جريان مىاندازد و بر آن استيلا دارد ، و به هر گونه كه بخواهد آن را به جريان مىاندازد يا از جريان باز مىدارد ، و آن خداى عزّ و جلّ است كه بنا بر مشيّت او قانون آتشى كه مىسوزاند ، در داستان ابراهيم ( ع ) از كار مىافتد ، و عصا در دست موسى ( ع ) به صورت مارى در مىآيد ، و بسيارى از نمونه‌هاى ديگر . شرح آيات : [ 1 ] حم علاوه بر آن كه حروف مقطع اوايل سوره‌ها نمادها و اشاراتى است كه ما را